Translate

Translate

Łączna liczba wyświetleń

sobota, 6 lipca 2013

Rozdział Drugi.

Obudziłem się otępiały. Po otwarciu oczu zobaczyłem,że leżę na trawie. Obok mnie rosło ogromne drzewo pokryte ciemno-zielonym mchem. Czułem się dziwnie pusty. Nie wiedziałem dlaczego. W końcu do mnie dotarło. Obdarli mnie ze skrzydeł. Jestem upadłym aniołem. Wstałem i otrzepałem się z piachu. Pomimo,że byłem w samych spodniach nie czułem chłodu. Powoli ruszyłem w stronę bram zamku mojego ojca. Co on powie,gdy się dowie ? Pewnie będzie się śmiał. Mój ojciec był demonem. Moja matka aniołem. Ja sam pomieszaniem obywdu.

******************************************************************************Lekcje minęły dość szybko. Podwiozłam Loriane do domu i szybko pojechałam do swojego. Mój dom był ani mały , ani duży. W sam raz. Miał pmarańczowe ściany i wiele okień. Wychodząc z auta zauważyłam,że w garażu nie ma samochodu rodziców. Znowu pracowali. Szybko wbiegłam do swojego pokoju. Był mały ,ale bardzo przytulny. Ściany pomalowane były na kremowo , w rogu stało biurko, przy drzwiach łóżko, a wokół stały szafy. Wskoczyłam do łazienki i przepłukałam twarz zimną wodą. Zaburczało mi w brzuchu , więc postanowiłam,że pójdę coś zjeść. Zajrzałam do lodówki,lecz ziała pustką. W końcu zjadłam jabłko i poszłam do pokoju. Czekała mnie randka z bilogią.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

I co myślicie ? Pisać dalej ? ^^

piątek, 5 lipca 2013

Rozdział Pierwszy.

leżą za wczorajsze grzechy
za wszystkie k
łamstwa
za skradzione s
łowa
za fa
łszywe uśmiechy
na wielu kontach.

ju
ż się nie podniosą
wstyd pali sumienie
upad
łe anioły
s
ą już tylko swoim
marnym cieniem.





Rozdział Pierwszy .

Stałem koło mosiężnej bramy. Za nią widniały ponure tablice na grobach. Kazali mi tu czekać. Pewnie znów dadzą mi przestrogę. W sumie nic złego nie zrobiłem. Niewinna zabawa z przypadkową dziewczyną. Swoją drogą fajna była. Lubię rude.

Usłyszałem za sobą ciche kroki. Odwróciłem głowę i ujrzałem dwóch aniołów. Jak mniemam strażników. Na mojej twarzy wykwitł łobuzerski uśmiech.

-Co znowu zrobiłem ? - Spytałem ich.

-Sprzeciwiłeś się Bogu. Po raz kolejny. Nie mamy zamiaru dalej tolerować tego co robisz. - Powiedzieli.

-Dajcie znowu ostrzeżenie i tyle. Rozejdźmy się w pokoju. - Mruknąłem.

Anielscy strażnicy zaczęli się do mnie przysuwać.

-Tym razem naprawdę czeka cię kara. Zerwiemy ci skrzydła.

Dotarła do mnie powaga sytuacji.

-Dajcie mi jeszcze jedną szansę. - prosiłem.

Pokiwali przecząco głowami. Byli już bardzo blisko mnie.

Spojrzałem jednemu w oczy i nagle zrobiłem się dziwnie otępiały. Przed oczami pojawiały mi się dziwne mroczki. Ostatnie co pamiętam to ogromny ból, przeszywający moje ciało. W szczególności plecy. A potem była już tylko ciemność.

********************************************************************

-Vivienne ! Czy ty mnie w ogóle słuchasz ?! - krzyczała Loriane.

-Hmm... Jasne,że słucham. - kwinęłam głową.

-No chyba nie. - udawała oburzoną moja najlepsza przyjaciółka.

Loriane była blondynką, o bujnych kształtach. Zawsze miała masę pomysłów, flirtowała z prawie każdym ładnym chłopakiem i często kłóciła się z nauczycielami. Z wyglądu była moim zupełnym przeciwieństwem. Ja miałam długie, brązowe włosy i niebieskie oczy .

-No przepraszam. Zamyśliłam się. - mruknęłam i trzepnęłam ją w ramię.

-No dobra, wybaczam ci. A tak właściwie to wiesz o tym,że Marcie urządza imprezę ? -spytała Loriane obgryzając paznokieć.

-Obiło mi się o uszy.

-To będzie najlepsza i najpopularniejsza impreza. No ale niestety. My się na nią nie wybierzemy.

Ja i Loriane byłyśmy wrogami numer jeden. Marcie nas nie cierpiała. Na każdym kroku śmiała się z wagi mojej przyjaciółki. Mnie zresztą też nieźle obgadywała.

Moje rozmyślania przerwał dzwonek. Zwiastował,że zaczyna się kolejna lekcja w naszym liceum.
**************************************************************************************
I co myślicie ? :) Pisać dalej,czy nie ? ^^